banerj3b

Historia parafii dobrońskiej sięga końca XVIII wieku.

 

Najstarszym znanym zapisem dotyczącym Dobronia (dawniej Dobruń) jest dokument z dnia
17 maja 1366 roku, w którym arcybiskup gnieźnieński Jarosław Bogoria ze Skotnik wymienia Dobroń jako wieś włączoną do nowo powstałej parafii w Łasku. O istnieniu w XV wieku Dobronia, jak również Ldzania, wspomina w swych kronikach Jan Długosz, który odwiedził te tereny podczas swoich podróży.

 

Pierwszy kościół w  Dobroniu został wybudowany staraniem Kapituły Krakowskiej w roku 1535. Była to budowla drewniana będąca kościołem filialnym parafii łaskiej. Administratorami kościoła w Dobroniu (do roku 1829) byli wikariusze Kolegiaty Łaskiej. Kościół ten przetrwał do roku 1763, w którym rozebrano go ze względu na zły stan techniczny. Już wcześniej, bo w roku 1753, Kapituła Krakowska rozważała budowę nowego kościoła, jednak na przeszkodzie realizacji tego zamiaru stanęły kłopoty finansowe. W tym czasie miejscowa ludność uczestniczyła w nabożeństwach w kościele parafialnym, co jednak wiązało się ze znacznymi utrudnieniami ze względu na dużą odległość do Łasku oraz częste wylewy rzeki Grabi. Po około dziesięciu latach zbierania funduszy administrator dóbr pabianickich Józefowi Gorzeński otrzymał polecenie przystąpienia do budowy nowego kościoła w Dobroniu. Prace budowlane rozpoczęto w roku 1776, staraniem księdza kanonika kapituły krakowskiej Sebastiana Sierakowskiego, będącego jednocześnie autorem projektu. Całą budową kierował ksiądz kanonik Jerzy Dobrzański, ówczesny administrator dóbr pabianickich, a roboty budowlane wykonywali cieśle góralscy. Nowy, orientowany kościół wzniesiony został na murowanych fundamentach, na planie krzyża łacińskiego z trójbocznym prezbiterium. Posiada on konstrukcję zrębową. Jego podstawowe wymiary to: długość - 25,5 m, szerokość - 10,5 m, wysokość - 6,5 m. W późniejszym czasie - w roku 1872 do kościoła została dobudowana kruchta. Równocześnie z kościołem wzniesiono także drewnianą dzwonnicę z trzema dzwonami. Podstawowy materiał konstrukcyjny, w postaci bali modrzewiowych, pochodził z wyrębów na terenie obecnej wsi Chechło. Prace ukończono w roku 1779 i w dniu 20 maja tegoż roku miało miejsce poświęcenie nowego kościoła, który tak jak wcześniejszy, stał się kościołem filialnym parafii w Łasku. Stan taki trwał około roku.

 

 

 

W dniu 23 czerwca 1780 r. arcybiskup gnieźnieński Antoni Kazimierz Ostrowski wyniósł świątynię w Dobroniu do rangi kościoła parafialnego. Patronem kościoła została św. Wojciech. Erygowana nowa parafia Dobroń została włączona do dekanatu lutomierskiego w archidiecezji gnieźnieńskiej, a po Kongresie Wiedeńskim 30 czerwca 1818 r. do diecezji włocławskiej. Parafia Dobroń została utworzona ze wsi Dobroń, Mogilno, Ldzań odłączonych z par. Łask oraz wsi Róża z par. Pabianice. W tym czasie nie było jeszcze wsi Chechło, która zaczęła się rozwijać dopiero w początku XIX wieku. Pierwszym administratorem parafii dobrońskiej (do roku 1796)  był ksiądz Wojciech Stanisław Więcławski.

 

W roku 1811 w parafii Dobroń miała miejsce wizytacja pasterska. Z ówczesnych dokumentów wynika, że do parafii należało 774 mieszkańców z Dobronia, Mogilna, Róży, Ldzania i Chechła.  W roku 1818 w Dobroniu odbyły się po raz pierwszy misje święte, których organizatorem był ks. proboszcz Marcin Kurkowski.

 

Duży rozkwit życia kulturalnego i społecznego w parafii zanotowano na przełomie XIX i XX wieku.  W roku 1886 rozpoczyna działalność chór kościelny "Lutnia". W roku 1902 powstaje orkiestra dęta, a w 7 lat później Rzymska Straż Grobu Pańskiego. W początku XX wieku w gminie zaczyna funkcjonować Ochotnicza Straż Pożarna (1911) i Koło Gospodyń Wiejskich (1920).

 

We wrześniu 1910 roku ówczesny ks. proboszcz Stefan Wróblewski organizuje w parafii kolejne misje święte. Misje trwały tydzień i prowadzone były przez księży: Romana Wiśniewskiego, Wincentego Burakowskiego, Edwarda Esmana i Stanisława Wilkoszewskiego. Informacja o misjach zamieszczona została w roku 1911 w "Gazecie Świątecznej".

 

Kolejne misje miały miejsce w roku 1923. Ich organizatorem był ks. Jan Cesarz, a nauki głoszone były przez ojców jezuitów Tomasza Nawrockiego i Szymona Jarosza.

 

W początku XX wieku do kościoła w Dobroniu należało ponad 3000 parafian. W celu zapewnienia właściwej opieki duszpasterskiej od roku 1934 proboszczowi w Dobroniu przydzielono do pomocy wikariuszy.  Pierwszym z nich był ks. Mieczysław Stypułkowski.

W okresie II wojny światowej kościół w Dobroniu został zamknięty przez Niemców.